Referentie: LandArt Initiatief, (z.j.),Welkom op de website van LandArt Initiatief, laatst geraadpleegd op 13 april 2013, http://www.landartinitiatief.nl
Plaatskenmerk: Internetwebsite LandArt Initiatief
Extract:
LandArt Initiatief
De eerstvolgende editie is van 25 augustus t/m 15 september 2013, in Vessem, langs het riviertje De Kleine Beerze.
De presentatie aan een breed publiek van kwalitatieve land art objecten
gedurende een beperkte periode is van wezenlijk belang. Het publiek
ziet en beleeft de kunstobjecten tijdens een wandeling door de natuur.
De geïnviteerde kunstenaars worden uitgedaagd om krachtige en
veelzeggende werken te ontwikkelen en te realiseren.
Creatieve commentaar:
Heel fijn om te ontdekken dat er in in nederland initiatief word ondernomen on LandArt toegankelijk te maken. Ik ben erg benieuwd naar deze 'tentoonstelling'. Het lijkt me een hele goede inspiratiebron om in mijn vierde jaar na de vakantie mee te beginnen. Hier ga ik zeker een kijkje nemen. Op deze site heb ik een aantal namen gevonden van land art kunstenaars, deze kunstenaars werken allemaal redelijk klein, wat voor mij een fijne tegehanger is op Chriso, James Turrell en Walter de Maria. Kunstenaars: Johan Sietzema, Marinus van Dijke, Also Starring /Job Martens/Jan Pieter Meeues, Lianne Rijkers, Netti Henselmans, Hannie van den Bergh, PseudonieM / Myriam Knol/ Pier van Dijk, Esther Kokmeijer, Marjorie Slooff, Cees Oortwijn, Darja Vos/Hans Vernooy, Maria Klerx, Jeroen Bolleman, Hadas Lieber/Marijke Troost, Ton Lammers, Eric Mat, Ger van Oort, Dorinne Hulshof/ Via 08, Roos Terra, Heleen Langkamp, Esther Hoogendijk, Lea Schuurmans, Robert Roelink.
Heel wat namen om op door te zoeken en inspiratie te vinden.
Referentie: Stroom Den Haag, (2011), James Turrell - Hemels Gewelf, laatst geraadpleegd op 13 april 2013, http://www.stroom.nl/nl/kor/project.php?pr_id=2125635 Plaatskenmerk: Internet Website Stroom Den Haag
Extract:
James Turrell - Hemels Gewelf
Kijkduin, Den Haag
Het
idee om James Turrell uit te nodigen kwam op toen Stroom betrokken werd
bij de voorbereidingen van het congres van The International Federation
of Landscape Architecture met als thema de relatie tussen
landschapsarchitectuur en beeldende kunst, dat in 1992 in Den Haag werd
gehouden. Turrell kwam met het voorstel voor een kunstmatige krater.
Aanvankelijk was het zo'n grootschalig plan dat niemand geloofde dat
dat ooit, hoe dan ook, voor elkaar zou komen.
In de duinen
van Den Haag waar het licht zo tastbaar aanwezig kan zijn, heeft
Turrell een plek gemaakt om naar de lucht te kijken: ‘Hemels Gewelf' in
Kijkduin. Op de top van een van de puinduinen is een kom aangelegd in
de vorm van een ellips, 30 meter breed, 40 meter lang. Een aarden wal
van ongeveer 5 meter hoog omsluit de kom. Om in deze kunstmatige krater
te komen loop je eerst over houten treden het duin op en vervolgens
door een betonnen doorgang van 6 meter lang. De glooiïngen aan de
binnenkant van de krater zijn ingezaaid met gras en in het midden staat
een monumentale bank van natuursteen waarop twee personen achterover
kunnen liggen en kunnen zien hoe de hemel de vorm van een gewelf kan
aannemen. Op een hoger gelegen duin staat eenzelfde bank waar zich een
panorama ontvouwt over de zee, het strand en het platte land
daarachter. In de richting van de horizon wordt het gewelf geleidelijk
platter. In 2008 werd het Hemels Gewelf uitgebreid gerenoveerd. Voor een verslag van de renovaties klik hier. Adres Machiel Vrijenhoeklaan 175, Kijkduin tegenover restaurant De Haagsche Beek. Openbaar vervoerVanaf
Centrum en Station CS: bus 24 - uitstappen halte Kijkduinse straat /
Machiel Vrijenhoeklaan - 500 meter doorlopen. Opgang tegenover
restaurant De Haagsche Beek. Vanaf Station Hollands Spoor: tram 1 richting centrum, overstappen op bus 24. Per auto Laan
van Meerdervoort uitrijden tot aan de Kijkduinse straat; dan rechtsaf;
dan bij de stoplichten linksaf de Machiel Vrijenhoeklaan op en
vervolgens doorrijden tot restaurant De Haagsche Beek.
Wauw! ik wist niet dat er zo'n ontzettend gaaf project zo dicht bij huis te bezichtigen is. Hier ga ik in de komende maand zeker een bezoekje brengen. Ik kan niet wachten om over dat lange pad naar die krater te lopen en lekker in het midden op het zand te gaan liggen en een tijd lang naar de lucht, hemel, wolken en het licht te kijken. Ik ben ontzettend benieuwd naar de ervaring. Zou er zo veel verschil zijn tussen een krater en gewoon op het strand naar de lucht kijken?
ART21: Where are we, right now? TURRELL: Well, right now we’re on top of Roden Crater, which is on
the western edge of The Painted Desert. And we’re looking at the San
Francisco Peaks volcanic field. There are over four hundred craters;
this is one of them. And this is the easternmost crater, perhaps tied
with South Sheba. So, this is a new crater in this field, but it’s about
three hundred eighty thousand years old. ART21: How did you find this spot? TURRELL: I flew over the western states, looking for likely spots and
opportunities. This was my first choice, and there were two others; one
other, I still have the mining lease on. And this has been mined a
little bit, also, and was also a motorcycle hill climb. So, it had its
uses at the time. ART21: Could you describe your first sighting of Roden Crater—how you knew this would be the one you wanted to use? TURRELL: I was coming over the field from the west—actually, about
this time of day, about four-thirty in the afternoon—in November. And
the sun was just about ready to set, a little bit earlier in the winter.
And I saw the craters in this field. There were two that I sort of
looked at: one was SP Mountain, that flat one over there, and Antelope
Hill, another one on the Babbitt Ranch. And I saw this one. This is
really beautiful when the sun hits it in the afternoon, because you
really get the red and the black, that separation of the two craters
from the west side. And it really stood out. The nice thing about it was
that it was off by itself, so it didn’t have other volcanoes that would
be in the horizon when you were inside it. So, I landed out here and
just walked up into it and stayed overnight here, just went all around
it. Then I went in to the county seat (which is Flagstaff) the next day,
to see how it was owned. And actually, it was privately held, so I
thought, “Oh, I should be able to get this.” That’s another story.
(LAUGHS) ART21: A long story, I imagine. TURRELL: Anyway, that was how I found it. I spent seven months flying
the western states, sleeping under the wing of the plane, and every
third night staying in a Holiday Inn, to clean up. And every site that I
saw that was interesting generated new work or new ideas. So, it was
really a rich time for me. ART21: What started you on a quest for this place? TURRELL: Well, my interest is working with light and space. And you
got light and you got space; there’s no doubt of that. And it’s always
something to work with light in the outdoors. That’s something that I
wanted to do: I wanted to shape space, to use the light that was here
naturally. Also, I wanted to use the very fine qualities of light. First
of all, moonlight. Also, there’s a space where you can see your shadow
from the light of Venus alone—things like this. And I also wanted to gather starlight that was from outside, light
that’s not only from outside the planetary system (which would be from
the sun or reflected off of the moon or a planet) but also to emanate
light from the galactic planes, where you’ve got this older light that’s
away from the light even of our galaxy. So, that is light that would be
at least three and a half billion years old. So, you’re gathering light
that’s older than our solar system. And it’s possible to gather that
light—it takes a good bit of stars to do that—and a good look into older
skies, away from the Milky Way. You can gather that light and
physically have that in place, so that it’s physically present to feel
this old light. Now, that’s a blended light, of course, but it’s also
red-shifted, so it’s a different tone of light than we’re normally used
to. But that’s something that you can do here, in a place like this,
where you have good, dark skies. So, to have this sort of old blended light and to have this sort of
new, eight-and-a-half-minute-old light from the sun—it’s like having the
Beaujolais and then having a finer, older mature blend [of wine] as
well. And I wanted to look at light that way, because to feel it
physically—almost as we taste things—was a quality I wanted. And this is
where you can work with light like that. ART21: Why do you want to work with light? TURRELL: Certainly, when people describe near-death experiences, they
use a vocabulary of light. And also, when we have dreams—a lucid dream
that’s in this color—that really is (I think) quite, quite astonishing.
So, in thinking of light, if we can think about what it can do and what
it is—by thinking about itself, not about what we wanted it to do for
other things. Because, again, we’ve used light as people might be
used—in the sense that we use it to light paintings. We use it to light
so that we can read. We don’t really pay much attention to the light
itself. And so, turning that, and letting light and sound speak for itself,
is that you figure out these different relationships and rules. Now,
there’s a lot to do with sensory synesthesia as well, in that the
feeling of light in so many ways—you probably have seen or handled a
lemon and suddenly felt the taste in your mouth; I mean, it suddenly
floods your mouth—the perception through vision actually creates the
sensation in taste. The same thing can happen in sound, and sound can
change the perception of color. We think of color as a thing that we’re receiving. And if you go into
one of the sky spaces, you can see that it’s possible to change the
color of the sky. Now, I obviously don’t change the color of the sky,
but I changed the context of vision. This is very similar to
simultaneous contrast, where you see a yellow dot on a blue field,
versus the yellow dot on a red field. Same yellow dot will be seen as
two different colors. The same frequencies come into your eyes through a
difference of context of vision, and are perceived differently. We
actually create this color. Color is this response to what we are
perceiving. So, there isn’t something out there that we perceive; we are
actually creating this vision—and that we are responsible for it is
something we’re rather unaware of. So, I actually like to do that, and I look at my art as being
somewhere between the limits of perception of the creature that we
are—that is, what we can actually perceive and not perceive, like the
limits of hearing or seeing—and that of learned perception or (we could
call) prejudice perception. That’s a situation where we have learned to
perceive a certain way, but we’re unaware of the fact that we learned
it. So, this can actually work against you, sometimes. Working between
those limits and kind of pointing them out is something I enjoy doing.
Because it’s not just the fact that you are bringing the cosmos down
into the space where you live, but that your perception helps create
that as well, so that you really are this co-creator of what you’re
seeing. ART21: Can works of art impart a sense of spirituality? TURRELL: People talk about the spiritual in art, and I think that’s
been the territory of artists, all along. You know, if you go into the
great cathedrals made by architects and through the light of artisans,
you have created a sense of awe that often is greater than what people
feel when they read, or any sort of rhetoric by the priesthood. This is
something that can be very powerful, in a visual sense. And so, the
artists have always been involved in this; this is not something new.
And I think that, sometimes, it’s easier for people to approach that
portion of the spiritual through the visual than through organized
religion, and perhaps that’s true today. But I also want to say that the
senses and gratification through the senses, while it can direct you
toward the spiritual, is also something that will hold you from it
fully. That’s the limit of art. And so, I don’t think that art is
terribly spiritual, but it’s something that can be along that way, be a
gesture toward that.
Creatieve commentaar:
Een uitleg van de kunstenaar zelf kan heel verhelderend zijn, vandaar dat ik nog wat extra informatie heb opgezocht over de 'Roden Crater' van James Turrell. De foto's en de weinig informatie over de krater zelf waren voor mij nog niet voldoende. Ik was benieuwd naar de beweegredenen van de kunstenaar, waarom koop je een krater? Wat is het dat je zo interesseert bent in 'licht'? De beweegredenen van de kunstenaar zijn vaak net zo belangrijk als het werk zelf. Als je deze informatie hebt kun je vanuit zijn oogpunt het werk aanschouwen en ervaren, waardoor het een hele andere of misschien wel diepere indruk op je kunt maken.
Walter De Maria, The Lightning Field, 1977. Long-term installation in Western New Mexico.
"The Lightning Field (1977), by
the American sculptor Walter De Maria, is a work of Land Art situated in
a remote area of the high desert of western New Mexico. It is comprised
of 400 polished stainless steel poles installed in a grid array
measuring one mile by one kilometer. The poles -- two inches in diameter
and averaging 20 feet and 7½ inches in height -- are spaced 220 feet
apart and have solid pointed tips that define a horizontal plane. A
sculpture to be walked in as well as viewed, The Lightning Field is intended to be experienced over an extended period of time. A full experience of The Lightning Field
does not depend upon the occurrence of lightning, and visitors are
encouraged to spend as much time as possible in the field, especially
during sunset and sunrise.
In order to provide this opportunity, Dia
offers overnight visits during the months of May through October.
(Please note that the 2013 visiting season is July 1 through October 31.
The Lightning Field is closed May 1 through June 30, 2013 for preventive maintenance. The reservations office will remain open.)" "Commissioned and maintained by Dia Art Foundation, The Lightning Field
is recognized internationally as one of the late-twentieth century's
most significant works of art and exemplifies Dia's commitment to the
support of art projects whose nature and scale exceed the limits
normally available within the traditional museum or gallery."
"Dia also maintains two other of De Maria's projects, both located in New York City: The Broken Kilometer (1979) and The New York Earth Room (1977)."
Creatieve commentaar:
Dit lijkt mij echt een waanzinnige ervaring! Een uitgestrekt landschap vol met metalen palen. De bliksem die het werk afmaakt. Het vangen van de bliksem klinkt voor mij als een utopie. Een natuurverschijnsel waar veel mensen zo ontzettend bang voor zijn, naar jou hand zetten. Er mee spelen alsof het klei is. Ik voel me heel erg aangetrokken tot dit werk. Ik hou van onweer, als ik thuis ben, heerlijk in bed lig en het begint te onweren krijg ik een gevoel van machteloosheid die mij rust geeft. Iets waar je geen controle over hebt en ook niet over hoeft te hebben. Daar geniet ik van! Dan doe ik de gordijnen open en tel ik hoeveel secondes er tussen de bliksem en de donder zitten. Hoe minder hoe beter, hoe dichter bij hoe meer ik er van kan genieten, hoe harder de donder is hoe lekkerder ik kan slapen.
'Het engagement met consumentencultuur van popart in combinatie met het belang van de relatie tussen kijker en object van het minimalisme bracht Robert Morris ertoe te stellen dat het veld van mogelijkheden om kunst te maken nu ´complexer en wijdser´ was. Een resultaat van die uitbreiding was dat kunstenaars, bevrijd van de noodzaak om hun werk in een tentoonstellingsruimte te laten zien, uitweken naar het landschap om werk te maken. In de verenigde staten, waar het landschap al sinds de negentiende eeuw als artistiek thema een van de krachtigste nationale metaforen was geweest, werd het nu zelf een artistiek expressiemiddel en leidde uiteindelijk tot volledige transformaties van het natuurlijk milieu.'
'De spiraal van steen en modder in het Great Salt Lake in Utah van de vroegere minimalistische beeldhouwer Robert Smithson was het opmerkelijkste werk. Net als andere ´earthworks´ ontstond het uit de zeer amerikaanse reactie van de kunstenaar op het landschap. `toen ik naar deze plek keek,´zo schreef smithson, ´vibreerde die in de richting van de horizon en leek een onbeweeglijke wervelstorm te suggereren.... De oever van het meer werd de rand van de zonz, een kokende boog, een hoog oprijzende explosie van vuur.´ Het werk was ook verbonden met het minuscule en voor de hand liggende, want de zoutcristallen die zich afzetten op de pier ontwikkelden zich in spiraalvorm. ´spiral Jetty kan beschouwd worden als een laag binnen het spiraalvormige kristallennetwerk, maar dan biljoennen malen vergroot,´zei smithson. Op die manier zie je kunst niet langer in termen van object.'
'Het ultieme ´earthwork´zou worden uigevoerd door de aarde zelf al kunstvorm te gebruiken - kunst in overeenstemming met de cycli van de kosmos.'
Andere Land Art kunstenaars die genoemd worden in Onhour en Flemming; James Turell, Walter de Maria, Christo Javacheff, Gordon Matta-Clark.
Creatieve commentaar:
Land Art komt op dit moment in mijn onderzoek het dichtst bij mijn verlangen. Natuur en kunst lopen compleet door elkaar heen en versterken elkaar. Je hoeft niet meer te zoeken naar de natuur en waar de natuur stopt maar de natuur blijft levend in het kunstwerk.
Het werk zou niet bestaan zonder de natuur. Dit is wat mijn verlangen is voor mijn eigen beeldend werk. De natuur tot zijn recht laten komen of versterken door de kunst.
Wat ik hier zo interessant aan vind is dat het zo 'puur' is. Je kunt genieten van de kunst en van de natuur, de natuur blijft de natuur. De kunst laat je dichter bij de natuur komen en het zet je aan het denken.
wel stel ik me nu de vraag; waar bevinden zich de grenzen van Land Art? Er zijn namelijk werken tentoongesteld geweest in musea, is dit nog land art? of zou het dan een andere naam moeten krijgen? Is alleen het gebruik van het landschap als expressiemiddel genoeg voor de term 'land art'? Of moet het ook in het landschap te zien zijn?
Referentie: Visser,de A.,(2010), De tweede helft, bladzijde 260-262, Nijmegen/Amsterdam: Sun
Plaatskenmerk: Persoonlijke bibliotheek
Extract:
'Land art - projecten (ook wel earth-works genoemd) wijzigen het landschap of brengen er (oneigenlijke) elementen in aan. In feite gedraagt de Land-artist zich dan ook niet veel anders dan de traditionele 'beeldhouwer', zij het dat hij in zijn titanische aspiraties het conventionele materiaal (klei, hout, steen) heeft vervangen door de aarde zelf en het gebruikelijke gereedschap (handen, zaag, beitel) door bulldozers en draglines.'
'Zoals we al eerder zagen ware de plannen vaak zo ambitieus dat het kunstwerk beperkt bleef tot een proposal. Toch is het nog maar de vraag of de kunstenaar zelf altijd wel zo gelukkig was met de 'onhaalbaarheid' van zijn plannen. De meeste land Art kunstenaars lieten zich immers niet snel uit het lood slaan en getroostten zich de grootste moeite een en ander te realiseren.'
'Fraaie voorbeelden van een dergelijk doorzettingsvermogen treffen we aan bij Christo'.
'Christo's voorstudies hebben weliswaar een sterk conceptueel karakter, maar ze dienen eerder een financieel-economisch dan een artistiek doel: met de opbrengsten ervan financiert hij zijn miljoenenprojecten.
'De projecten die Christo in de jaren zestig was gaan ondernemen (zoals het inpakken van de kunst bij Sydney in 1969) kregen in de jaren zeventig zoveel aandacht in de internationale pers, dat zijn 'surrounded islands' uit 1983 (elf met 650.000 vierkante meter roze stof omkraagde eilandjes) zelfs bij het grote publiek bekendheid kregen'.
'Terwijl Christo zijn ondernemingen vooral in de bewoonde wereld situeert, geven de meeste landschapskunstenaars (wegvluchtend voor de gesanctioneerde cultuur in het kunstpaleis en de commercie) de voorkeur aan de archaïsche ambiance van de desert, waar het publiek doorgaans niet komt, of nomraal gesproken, niet kan komen. Om echter niet helemaal uit het gezichtsveld van het publiek te verdwijnen gingen de meeste kunstenaars ertoe over hun kunst - via een omweg - terug te laten keren naar museum en galerie: uiteindelijk toch de beste plaats om het werk (in delen of in gedocumenteerde vorm) te tonen - en eventueel ook te verkopen.'
Creatieve commentaar:
Het is inmiddels voor mij helemaal duidelijk dat 'land Art' voor mij de inspiratiebron is voor mijn eigen beeldend werk. Maar alle projecten die ik tot nu toe tegen ben gekomen zijn onwijst groot en hebben ook heel wat financiële middelen nodig gehad. Ik ben daardoor heel benieuwd naar land art kunstenaars, of zoal het hier boven zo mooi omschreven staat; Land-artist, in Nederland en omgeving die kleiner werken. Ik zou zo graag is werk in de natuur willen bezichtigen, zonder dat ik daarvoor de hele wereld over moet.
Referentie: foto 1/2: James Turrell, (2001), Production still from the "Art in the Twenty-First Century" Season 1 episode, "Spirituality," , Laatst geraadpleegd op 8 april 2013, http://www.art21.org/images/james-turrell/
Foto 3: Dick Wiser, (2000) "Roden Crater," East Portal Entryway, Roden Crater Project, Flagstaff, Arizona, Laatst geraadpleegd op 8 april 2013, http://www.art21.org/images/james-turrell/ Plaatskenmerk: Internet website Art 21
Extract:
Creatieve commentaar:
Foto's van een 'Land Art' project van James Turrell in Arizon. Op de eerste foto is een uitgestrekt landschap te zien met een enorme krater er op. Op de tweede en derde foto is de binnenkant van de krater te zien.
Turrell
werkt
met het licht van de zon en de maan. In grootschalige projecten als Roden
Crater, waar hij sinds 1977 aan werkt, geeft hij vorm
aan de waarneming van de hemel. In feite heeft turrell van deze krater een observatorium
gemaakt, te bereiken via twee betonnen tunnels. Vanuit het centrum van
deze krater ervaart de bezoeker, liggend en naar boven kijkend, de immense
diepte van het hemelgewelf: het neemt de vorm aan van een omgekeerde kom.
Aan deze foto's is dan ook niet zo veel af te lezen. Ik zou de foto's kunnen gaan beschouwen maar wat heeft dat voor zin? Bij Turrell, en vooral bij dit werk gaat het om de beleving. Wat zie ik gebeuren en wat doet dat met mij?
Een installatie werk van Turrell is in de pont te bezichtigen. Ook dat werk moet je ervaren en meemaken wil je hem kunnen begrijpen. Doordat ik dat werk heb kunnen ervaren en het mij 'gepakt'heeft kan ik turrell begrijpen. Het lijkt mij ontzettend gaaf om een keer naar Arizona te gaan om dit werk te mogen ervaren. Om het licht te observeren en te zien veranderen. Het lijkt me een heerlijke belevenis en het licht brengt iets spiritueels met zich mee. Iets waarin ik mijn rust kan vinden.
Misschien is licht voor mij ook een belangrijk onderwerp waarom de natuur mij zo aanspreekt. Mensen kunnen licht namaken maar niets is zo fijn als het 'natuurlijk'licht dat wij gratis en voor niets gebruiken mogen.
Referentie: Francisco Kjolseth,(September 2002), The Salt
Lake Tribune, laatst geraadpleegd op 8 april 2013,http://www.robertsmithson.com/earthworks/spiral_jetty.htm - Foto's: George Steinmetz,(September 2002)
Plaatskenmerk: Internet website Robert Smithson
Extract:
SPIRAL JETTY, Robert Smithson Rozel Point, Great Salt Lake, Utah, April 1970 mud, precipitated salt crystals, rocks,
water coil 1500' long and 15' wide Collection: DIA Center for the Arts,New York
Creatieve commentaar:
Een pier in spiraalvorm is evenzeer in tegenspraak met zichzelf als
een rechte kurkentrekker, het ontwerp houdt daarom een surrealistische ironie in. Een bezoeker kon vanaf de oever vertrekken en zo een eind in het meer
wandelen. Lopend op de spiraal keerde hij in steeds kleiner wordende
cirkels terug om uiteindelijk tot stilstand te komen. Smithsons
fascinatie voor entropie is dus ook in de Spiral Jetty
merkbaar. De vorm van het werk is raadselachtig, de spiraal suggereert
een pulserende beweging die tegelijkertijd uitdijend en inkrimpend is. Robert Smithson zei ooit over dit werk: “As I looked at the site,
it reverberated out to the horizons only to suggest an immobile cyclone
while flickering light made the entire landscape appear to quake. A
dormant earthquake spread into the fluttering stillness, into a spinning
sensation without movement. This site was a rotary that enclosed itself
in an immense roundness. From that gyrating space emerged the
possibility of the Spiral Jetty. No ideas, no concepts, no abstractions
could hold themselves together in the actuality of that evidence. My
dialectics of site and nonsite whirled into an indeterminate state,
where solid and liquid lost themselves in eachother.” Smithson beschrijft zijn werk dus als een immobiele cycloon, een slapende aardbeving. Beide duiden op een grote activiteit die tot stilstand is gekomen. Vervolgens heeft de artiest het over hoe het idee voor dit werk is
ontstaan, namelijk vanuit de locatie zelf. Hij beschrijft deze als een
radarwerk dat zichzelf insluit in immense rondingen. Volgens Smithson
zou hieruit de mogelijkheid tot een spiraalvormige pier ontstaan zijn. In de laatste zin van het citaat (My dialectics of site and nonsite whirled into an indeterminate state, where solid and liquid lost themselves in each other.)
wordt het samenspel van het kunstwerk en het water eromheen aangehaald.
Een staat waarin het vaste en het vloeibare hun betekenis verliezen. Dit is ook letterlijk gebeurd. Door stijging van het waterniveau en werken aan een naburige dam is de Spiral Jetty
volledig onder het water verdwenen. Men kan het nog wel zien doorheen
het water (de vervuiling is dus sterk teruggedrongen) en op zeldzame
momenten wanneer het werk even opduikt boven de oppervlakte. Door zijn afgelegen ligging werd het kunstwerk zelden bezocht dus
exposeerde Robert Smithson ook film- en fotografisch materiaal van de
Spiral Jetty.
Referentie: Next Nature, (mei 2008), The Order Elctrus - By Floris Kaay,
laatst geraadpleegd op 27 maart 2013, http://www.nextnature.net/2008/05/the-order-electrus/ Plaatskenmerk:Internet
website Next Nature
Extract:
The Order Elctrus, Floris Kaayk
Creatieve commentaar:
Nieuwe natuur geschapen door mensen, van mens vervaardigde apparatuur.
Prachtige animatie, zoeken naar de grens, waar komen natuur en technologie samen?
In deze animatie is het samengevoegd en toch natuurgetrouw.
Ik ben onder de indruk van deze interpretatie van 'natuur'. In dit werk is de natuur duidelijk onderdanig aan de kunst en aan het onderwerp. De natuur is gemanipuleerd en gebruikt. Dit is voor mij duidelijk niet wat ik zoek.
Referentie: Next Nature,( april 2012),Rayfish Footwear - Grow Your Own Sneaker, laatst geraadpleegd op 27 maart 2013, http://www.nextnature.net/events/rayfish/
Project van Next Nature, je eigen schoen laten groeien en ontwerpen op een genetisch gemanipuleerde roggehuid.
Hoe je natuur kan beïnvloeden, namaken, en dat mensen hierin geloven door de media en hun schoenen gaan bestellen. Achteraf bleek het niet echt te kunnen maar werd dit product wel door miljoenen mensen geloofd en gevolgd via de media.
Next Nature werkt veel met media. Ik ben benieuwd naar de kunstenaar achter het project. Wat doet hij met de natuur? Wil hij met de natuur de samenleving manipuleren? Of probeert hij met dit soort projecten de veranderingen aan te duiden?
Wat wil ik hiermee in mijn onderzoek? Voor mijn gevoel licht dit te ver af van de natuur in kunst die ik zoek, het is niet meer 'puur'.
Extract: 
